مستند «ساز من» به تهیهكنندگی نیلوفر قاسمیپور از رادیو صبا، به مرحله نهایی جشنواره رادیویی پژواك راه یافت؛ اثری كه با روایتی انسانی و تأثیرگذار، به زندگی و خاطرات موسیقایی دكتر محمد سریر، آهنگساز برجسته كشورمان میپردازد.
به گزارش روابط عمومی رادیو صبا، نیلوفر قاسمیپور در گفتوگو با ..... درباره شكلگیری این مستند اظهار كرد: ایده اولیه «ساز من» در روزهای پرالتهاب جنگ 12 روزه شكل گرفت؛ زمانی كه مردم، ترانه «ایران» با صدای محمد نوری را در كوچه و خیابان زمزمه میكردند و همه یكصدا از جانفشانی برای وطن میگفتند. در همان روزها تصمیم گرفتم به سراغ خالق آن نتهای ماندگار، استاد محمد سریر بروم.
وی افزود: ویژگی متمایز این مستند، نمایش یك حقیقت تكاندهنده است؛ مردی كه امروز بر اثر بیماری آلزایمر، نزدیكان و خاطرات روزمرهاش را از یاد برده، اما به محض نشستن پشت پیانو، نغمه «ایران» در جانش زنده میشود. این اثر نشان میدهد هنر متعهد چنان در روح هنرمند رسوخ میكند كه حتی بیماری هم حریف آن نمیشود؛ او شاید «ما» را نشناسد، اما «ایران» را هنوز با تمام وجود مینوازد.
تهیهكننده «ساز من» با بیان اینكه این مستند روایتگر زندگی دكتر محمد سریر است، گفت: او آهنگسازی است كه نهتنها موسیقی، بلكه بخشی از هویت شنیداری ما را ساخته است.
قاسمیپور درباره دغدغه اصلی خود در تولید این اثر توضیح داد: دغدغه من تكریم جایگاه هنرمندانی است كه سرمایههای ملی ما هستند، پیش از آنكه دیر شود. هدفم این بود كه به مخاطب یادآوری كنم موسیقی اصیل تنها یك سرگرمی نیست، بلكه بخشی از حافظه تاریخی و عاطفی یك ملت است.
وی ادامه داد: «ساز من» پاسخی به نیاز جامعه برای بازشناسی مفاخرش است؛ آن هم در روزهایی كه ممكن است هنرمند درگیر ضعف جسمانی باشد. باید یادآوری كنیم كه اثر یك هنرمند، مانند قطعه ماندگار «ایران» با صدای استاد محمد نوری، بسیار بزرگتر و پایندهتر از كالبد فیزیكی اوست.
این تهیهكننده درباره نقش جشنواره رادیویی پژواك در ارتقای كیفیت برنامهسازی نیز گفت: جشنواره پژواك جانی دوباره به پیكره مستندسازی رادیویی دمیده است. ایجاد فضای رقابتی سالم، برنامهسازان را تشویق میكند از قالبهای كلیشهای فاصله بگیرند و به سمت روایتگری خلاقانه حركت كنند. پژواك بستری برای دیده شدن جزئیاتی است كه در برنامههای روزمره گم میشوند.
وی درباره چالشهای مسیر تولید این مستند نیز بیان كرد: بزرگترین چالش ما برقراری ارتباط مؤثر با استاد در شرایطی بود كه بیماری آلزایمر محدودیتهایی در گفتوگو ایجاد میكرد. ثبت و ضبط لحظاتی كه ایشان با نواختن پیانو یا زمزمه، خاطرات موسیقاییشان را بازیابی میكردند، حساس و ظریف بود و نیاز به صبر و همراهی خانواده داشت.
قاسمیپور در پایان، تجربه تولید این مستند را چنین جمعبندی كرد: توصیه من به برنامهسازان جوان این است كه گوشهایشان را به قلب سوژه بسپارند؛ چرا كه در رادیو، زیباترین صداها همیشه از میان سكوتها و لرزش خالصانه صداهای خسته شنیده میشوند، نه لزوماً از پشت میكروفونهای استودیو.
